Polski Akt o Dostępności a sklep internetowy

Sklepy internetowe sprzedające konsumentom wchodzą w zakres nowych obowiązków dostępności cyfrowej. Polski Akt o Dostępności, czyli ustawa z 26 kwietnia 2024 r., obowiązuje od 28 czerwca 2025 r. i obejmuje handel elektroniczny jako jedną z kategorii usług objętych regulacją. Główne wyłączenie dotyczy mikroprzedsiębiorców: ustawa nie obejmuje usług przez nich oferowanych lub świadczonych. O tym, kto jest mikroprzedsiębiorcą, decydują zatrudnienie oraz obrót albo suma aktywów przedsiębiorcy, a nie liczba produktów czy ruch w sklepie. Pozostałe wyjątki są węższe i opisane niżej.

Kogo obejmuje ustawa

Ustawę stosuje się do usług oferowanych lub świadczonych na rzecz konsumentów, więc obowiązek dotyczy podmiotów sprzedających konsumentom przez internet, niezależnie od branży i wielkości asortymentu. Sklep sprzedający wyłącznie firmom nie świadczy usługi w rozumieniu ustawy. Ustawa definiuje usługi handlu elektronicznego jako usługi oferowane lub świadczone na odległość przez strony internetowe i urządzenia mobilne, drogą elektroniczną i na indywidualne żądanie konsumenta, w celu zawarcia umowy.

Granica definicji leży zatem przy zawarciu umowy. Obsługa posprzedażowa, w tym rozpatrywanie reklamacji, nie mieści się w tej definicji i nie należy jej przedstawiać jako objętej tym obowiązkiem.

Zakres obowiązków sklepu internetowego

Wymagania dotyczą dostępności cyfrowej całej ścieżki zakupowej: strony produktowej, koszyka, formularza zamówienia, płatności i komunikatów systemowych potwierdzających złożenie zamówienia. Sklep musi zapewnić możliwość korzystania z serwisu osobom z niepełnosprawnościami, w tym użytkownikom czytników ekranu, osobom korzystającym wyłącznie z klawiatury oraz osobom z ograniczeniami wzroku korzystającym z powiększenia treści.

Wyłączenia dla mikroprzedsiębiorców

Ustawa wyłącza usługi oferowane lub świadczone przez mikroprzedsiębiorców. Samej definicji nie zawiera, więc stosuje się tę z Prawa przedsiębiorców, a jest ona węższa, niż się zwykle przyjmuje.

Mikroprzedsiębiorcą jest przedsiębiorca, który w co najmniej jednym roku z dwóch ostatnich lat obrotowych spełniał łącznie dwa warunki: zatrudniał średniorocznie mniej niż 10 pracowników oraz osiągnął roczny obrót netto nieprzekraczający równowartości 2 milionów euro albo suma aktywów jego bilansu nie przekroczyła tej kwoty.

Status ocenia się więc w oknie dwuletnim, a nie według stanu na dziś. Pozostałe podmioty sprzedające konsumentom przez internet podlegają regulacji bez względu na skalę działalności, z zastrzeżeniem wyjątków opisanych poniżej.

Inne wyjątki

Poza mikroprzedsiębiorcami ustawa przewiduje węższe wyjątki, które dotyczą konkretnych wymagań albo treści, a nie całego sklepu.

• Zasadnicza zmiana usługi albo nieproporcjonalne obciążenie (art. 21). Wymagania dostępności stosuje się tylko w zakresie, w jakim ich spełnienie nie wymaga zasadniczej zmiany podstawowych właściwości usługi i nie stanowi dla przedsiębiorcy nieproporcjonalnego obciążenia. Ocenę przeprowadza sam przedsiębiorca według kryteriów z ustawy, dokumentuje ją i przechowuje dokumentację przez 5 lat od zakończenia świadczenia usługi. Gdy z oceny wynika, że nie musi spełniać wymagania, niezwłocznie informuje o tym na piśmie organ nadzoru rynku. Ocenę nieproporcjonalnego obciążenia ponawia co najmniej co 5 lat oraz przy każdej zmianie zakresu albo sposobu świadczenia usługi. Na nieproporcjonalne obciążenie nie powoła się przedsiębiorca, który na spełnienie danego wymagania otrzymał finansowanie z publicznych lub prywatnych źródeł innych niż zasoby własne.
• Treści osób trzecich (art. 4 pkt 2). Ustawy nie stosuje się do treści, które nie są finansowane i nie są tworzone przez przedsiębiorcę oraz nie znajdują się pod jego kontrolą.
• Treści sprzed 28 czerwca 2025 r. (art. 86). Wyłączone są nagrania i pliki dokumentów opublikowane przed wejściem ustawy w życie oraz treści zarchiwizowane, których od tego dnia nie aktualizowano ani nie edytowano.

Sankcje za brak dostosowania

Za niespełnienie wymagań ustawa przewiduje karę do dziesięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, nie więcej jednak niż 10% obrotu osiągniętego w roku obrotowym poprzedzającym rok nałożenia kary.

Wysokość ustala się z uwzględnieniem zakresu i wagi naruszenia, liczby produktów albo usług niespełniających wymagań oraz liczby osób, na które naruszenie wpływa negatywnie. Nałożenie kary poprzedza postępowanie prowadzone przez właściwy organ nadzoru rynku, do którego w zakresie nieuregulowanym stosuje się Kodeks postępowania administracyjnego.